Binnen het strafrecht heeft eerst de Hoge Raad ruimte gecreëerd voor herstelbeslissingen. Aan de huidige stand van zaken in de jurisprudentie geeft de wettelijke regeling van herstelbeslissingen in het nieuwe Wetboek van Strafvordering een vervolg. Onderscheid wordt gemaakt in twee soorten herstelbeslissingen: die van het verbeteren van een kennelijke fout die zich voor eenvoudig herstel leent (art. 4.6.1 NSv) en die van het alsnog beslissen op een vergeten vordering van de benadeelde partij of een ontnemingsvordering (art. 4.6.2 NSv).

Het herstellen van een kennelijke fout die zich voor eenvoudig herstel leent, vindt plaats door de rechtbank op vordering van de officier, op verzoek van de verdachte, ambtshalve of op verzoek van de benadeelde partij (indien de fout zit in de beslissing op de vordering benadeelde partij). Er zijn drie soorten kennelijke fouten die in de nieuwe wettekst worden genoemd. Allereerst is dat de kennelijke rekenfout. Dergelijke fouten komen met name voor in een beslissing tot het opleggen van een ontnemingsmaatregel, schadevergoedingsmaatregel of vordering van de benadeelde partij. Een voorbeeld is een zaak waarin de optelsom van posten in het voegingsformulier het bedrag dat in de bewezenverklaring wordt genoemd opleverde, maar waar de vordering van de benadeelde partij tot een hoger bedrag werd toegewezen. De tweede kennelijke fout is de kennelijke schrijffout. Een voorbeeld hierbij is een zaak waarin het hof kennelijk bij vergissing in het dictum met betrekking tot de vordering van de benadeelde partij en de schadevergoedingsmaatregel een bedrag heeft vermeld dat tien euro hoger is dan door de benadeelde partij is gevorderd. Als laatste categorie wordt genoemd een kennelijke fout die zich voor eenvoudig herstel leent. Nieuw ten opzichte van de huidige praktijk is dat de rechtbank verbetering van een kennelijke fout kan nalaten als met de verbetering geen redelijk belang is gediend. In het bijzonder valt hierbij te denken aan belangen in verband met de tenuitvoerlegging. De rechtbank gaat pas over tot verbetering na de officier en zo mogelijk de verdachte gelegenheid te hebben geboden zich erover uit te laten. Dat kan ook via email. Deze gelegenheid hoeft niet te worden geboden indien door het ontbreken daarvan de procespartij niet in haar belangen wordt geschaad. Deze nieuwe formulering maakt dat een bereikbare verdachte de gelegenheid krijgt om zich over een voorgenomen wijziging uit te laten, maar voorkomt complicaties bij een niet-bereikbare verdachte. Verdere veranderingen zijn dat de verbetering wordt uitgesproken op een openbare zitting. Waar op grond van de jurisprudentie de griffier belast is met het ter kennis brengen van het herstelvonnis, komt deze taak straks bij de officier te liggen, evenals een eventuele kennisgeving in begrijpelijke taal. Bij de verstrekking van deze categorie herstelvonnissen geldt dat uitreiken of toezenden volstaat. Een betekening is niet nodig. Tegen de verbetering van een vonnis staat geen rechtsmiddel open.

De tweede variant van een herstelbeslissing is het alsnog beslissen op een vergeten vordering van de benadeelde partij of op een ontnemingsvordering. Dit vindt plaats door de rechtbank op verzoek van de benadeelde partij (bij een vergeten vordering benadeelde partij) of op vordering van de officier (bij een vergeten ontnemingsvordering). Bij deze herstelbeslissing vindt geen ‘redelijk belang-toets’ plaats door de rechtbank. De rechtbank kan de verbetering dus niet nalaten. De officier en zo mogelijk de verdachte worden in de gelegenheid gesteld zich over de vergeten vordering uit te laten. Hier geldt niet de nuance dat de gelegenheid niet hoeft te worden geboden indien door het ontbreken daarvan de procespartij niet in haar belangen wordt geschaad. De wettelijke termijn voor het indienen van een verzoek is twee weken na de uitspraak van het eindvonnis. De verdachte moet worden opgeroepen voor de zitting. Ook deze herstelbeslissing wordt namelijk uitgesproken op een openbare zitting. De officier brengt het vonnis ter kennis van de verdachte die niet bij de uitspraak aanwezig was. Het vonnis of de kennisgeving wordt in persoon betekend als geen sprake is van een omstandigheid waaruit voortvloeit dat de dag waarop het vonnis wordt uitgesproken de verdachte bekend is.